Bu sayfada yazdığımı bir tek sen biliyorsun şekerim. Çenemi tutamayıp sana kullanıcı adımı söyledim. Ama bu bilginin, yani kimliğimin aramızda kalacağına eminim. Çünkü bu sayfaya başka hiçbir yerde etmediğim lafları etmek için ihtiyacım var.
Peki. Beni tanımayanlar için, ben kimim?
Bir çocuk annesiyim. Okumayı ve de yazmayı severim. Çok sosyal değilim ama çok insan tanırım. Günün bir iki saatini kendime ayırmazsam ölürüm. Şu sıra, ölüyüm. Çünkü benim kız, bana yapışık yaşıyor. O bana yapıştıkça ben daralıyorum, ben daraldıkça o bana yapışıyor. Bir kitapta okumuştum; çocuğu iterseniz, size öncekinden daha şiddetle yanaşır diye… Aynen de öyle oluyor. Fakat hep diyorum, yine diyeceğim: Ben beceremedim sakin bir anne olmayı. Bazı anneler var görüyorum; sanki ezelden beridir anne onlar! Hayatlarına doğallıkla katmışlar veletlerini, yaşayıp gidiyorlar. Ben öyle olamadım. Süklüm püklüm, sürünüyorum… Bir hafta iyiysem, diğer hafta kötüyüm. Dahası, her akşam başımı yastığa koyduğumda aynı cümleyi tekrarlıyorum: BUGÜN BAŞARAMADIN AMA YARIN YENİ BİR GÜN. YARIN TEKRAR DENERSİN. Aylardır böyle gidiyor bu. Elbette destek alıyorum. Bazen annemden, bazen kocamdan. Yetmedi, terapistimden. Fakat bunların faydası anlık oluyor. Daha temelden bir şey yapmalı. Kocadan ve anneden ‘yardım’ istemek, zaten dünyanın en yorucu işlerinden bi tanesi. Herkesin işi gücü var, değil mi? Senin işin gücün n’oldu bu arada? Bırak işi gücü, tırnakların batık doldu, saçların dökülüyor, göbeğinle bile barıştın!
Ramak kaldı. Bir adım sonra ev kadınıyım. Ev kadınlarını küçümsediğimden değil -30 yaşımdayım, bu yaşıma kadar sokakta çalışmaya alıştığımdan. Ev içi emeğin, görünür bir emek olmadığını düşündüğümden. Maalesef insanı en yıpratan, en nankör işlerden biri olduğunu bildiğimden. Ve bir değer ürettiğime ikna olamadığımdan. Tabii! İnsan yetiştiriyorum nihayetinde ben de. Ama yetmiyor. Ne kötü bir laf ettim böyle! YETMİYOR. Çünkü bir de ben varım. Fakat akşama kocama nohut pişireceğim; sabah söylediğimde başladı ağzının suyu akmaya. Kıza balık, eve süpürge, çiçeklere su… Öldü çiçeklerim balkonda. Günlerdir su bekliyorlar benden.
Fakat işte, benim daha temel bir şeye ihtiyacım var. Hayatımı kabullenmeye ve bu yeni hayat üzerinden yeni bir plan üretmeye ihtiyacım var.
Önerisi olan?
